Rob en ik hebben de eerste ochtend van het nieuwe jaar een flinke klus gedaan in de tuin. Een oude perenboom gerooid en in de plaats daarvan komen er enkele nieuwe fruitbomen. Iedereen zegt dat ik groene vingers heb, maar volgens mij zijn ze zwart. Een heel gelukkig nieuwjaar toegewenst!

]]> https://hannekevanveen.wordpress.com/2012/01/01/in-de-tuin-begonnen/feed/ 2 hannekevanveen In de tuin begonnen https://hannekevanveen.wordpress.com/2011/12/27/mijn-vader-had-toch-gelijk/ https://hannekevanveen.wordpress.com/2011/12/27/mijn-vader-had-toch-gelijk/#comments Tue, 27 Dec 2011 09:30:25 +0000 Hanneke van Veen http://hannekevanveen.wordpress.com/?p=130 ]]> Dit jaar ben ik er weer eens op pijnlijke wijze achter gekomen dat de wereld er heel wat slechter uitziet dan ik ooit voor mogelijk hield. Mijn oude vader, die 92 jaar werd en al lang niet meer tot de levenden behoort, had het toch wel goed gezien. Vaak dacht ik dat hij het allemaal wel erg zwart inzag. Nu moet ik toegeven dat hij meestal groot gelijk had.

Wat hij bijvoorbeeld zei over het koningshuis loog er niet om. Ooit had hij als tuinman gewerkt op het Loo, en meegemaakt hoe slecht men daar betaald werd, terwijl er natuurlijk geld in overvloed was. Ik hoor het hem nog zeggen: “We moesten voor die lui buigen als knipmessen. Kregen nauwelijks te eten. Och, och, wat ik daar heb moeten meemaken, dat wil je niet horen.”

Ook wilde hij niets weten van de Katholieke kerk. Wij mochten als kinderen zelfs niet in de winkels van Vroom & Dreesmann kopen, want dat was het Katholieke grootkapitaal spekken. Hierin ging hij wel erg ver, dacht ik toen, maar met zijn opmerkingen over de Paus, de bisschoppen en zo had hij het wel goed door. Hij was een regelrechte papenhater en walgde van de macht van deze kerk, de belachelijke manier waarop “die hoge heren zich toetakelden” en de manier waarop het “klootjesvolk” arm en dom gehouden werd. Als ik nu lees hoe er op grote schaal en op grove wijze misbruik is gemaakt van onschuldige kinderen en hoe dat is toegedekt en ontkend, dan denk ik: Papa, je had jammer genoeg gelijk.

Ook herinner ik me zijn commentaar als hij luisterde naar de nieuwsberichten op de draadomroep. Wij moesten doodstil zijn, niets zeggen, zodat hij geen woord miste. Als hij dan weer eens hoorde van de aanschaf van een gevechtsvliegtuig of van een groot ongeluk bij de marine of het leger, dan riep hij hoogst verontwaardigd. “Weer honderdduizend gulden naar de bliksem. Zonde! Allemaal weggegooid geld!”

Over banken hoorde ik hem niet veel klagen, maar als hij geweten had dat de meeste (grote) banken vuile handen maken als het gaat om wapenhandel, kinderarbeid, milieu enzovoort, dan hoor ik hem in gedachten al zeggen. “Het verbaast me niets, geld corrumpeert.” Wel had hij geen goed woord over voor beleggers en speculanten. Die deugden volgens hem van geen meter. “Als iemand daarmee geld verdient, dan is er ook altijd iemand die daarmee geld verliest. Het zou verboden moeten worden.”

Ik dacht precies hetzelfde toen ik van de week hoorde van banken (ING, Rabobank, Robeco en ABN AMRO) en  pensioenfondsen die blijken te speculeren met voedselderivaten. Ook mijn pensioenfonds (PGGM) maakt zich daar schuldig aan. Stichting SOMO (Stichting Onderzoek Multinationale Ondernemingen) deed er onderzoek naar. De gevolgen zijn desastreus voor arme mensen, die steeds meer moeten betalen voor hun voedsel. Zij hebben geen keus, want ze moeten, net als ieder ander mens, dagelijks eten.
Van allerlei voedsel, zoals graan en mais wordt soms wel twintig keer zoveel verkocht als er in werkelijkheid aan graan en mais is. In de vorm van allerlei afgeleide financiële producten: opties, swaps, futures en ga zo maar door. En dat alles zorgt ervoor dat de prijzen van het echte graan en de echte mais worden opgedreven en veel meer fluctueren dan zonder al die enge derivaten. Papa, denk ik weer, je had groot gelijk.
Dit moet zo snel mogelijk verboden worden!

Andere artikelen gaan over de Occupy-beweging, en ook die lees ik met grote belangstelling. Het lijkt alsof we aan de vooravond staan van grote veranderingen in de financiële sector, omdat de bevolking het gewoon niet meer pikt dat zij moeten opdraaien voor onverantwoord gedrag van bankiers en regeringen. Ik krijg daarbij een wat angstig gevoel. Nu lijkt het allemaal nog vrij vredig en ludiek toe te gaan, maar als het uit de hand loopt, als het uitloopt op een soort opstand met geweld… En ik moet ook denken aan al die mensen die het buiten hun schuld nu al slecht hebben en het nog slechter zullen krijgen. Instellingen die voor hen nu al de deuren hebben gesloten zoals sommige buurthuizen en bibliotheken hier in Den Haag.

Dan valt mijn oog op een vreemd groot, zwaar en zwart glanzend Magazine dat bij de NRC is gevoegd en ik begin het door te bladeren. Verbaasd kijk ik nog een keer naar de voorkant. Het heet DeLUXE en het doet zijn naam eer aan, al zou ik het liever De VOLKOMEN OVERBODIGE LUXE willen noemen. Het schiet me even helemaal in mijn verkeerde keelgat. 
Meteen als ik het opensla denk ik: wat een ontzettend overdreven gedoe. Twee hele pagina’s om een paar van die onbetaalbare Louis Vuittton tassen aan te prijzen. Ze vonden het zelf blijkbaar ook niet kunnen, want in kleine lettertjes staat er onderaan de pagina: Zowel de opbrengst van deze tas als de vergoeding voor Bono en Ali worden aan het Conservation Cotton Initiative Uganda geschonken. Bono en Ali zijn blijkbaar de namen van de twee fotomodellen die zojuist hun privévliegtuigje verlaten op weg naar een chique hotel. Of gaan ze direct jagen?

Het blad staat verder vol met paginagrote foto’s en het stikt van de reclame voor peperdure spullen, zoals stoelen, banken en kastjes waar je voor de meesten snel een klein stapeltje duizendjes neertelt. En natuurlijk reclame voor BMW’s en Moët & Chandon champagne. Maar gelukkig zijn er ook serieuze artikelen. Over zwembaden bovenop wolkenkrabbers en zwembaden met haaien erin, om het een beetje minder saai te maken. En over Qatars First Lady, een dame waar Rem Koolhaas van zegt: Sheika Mozah behandelt sport, kunst en entertainment als ‘gelijken’, alle drie bepalend voor het leven. Dat is veel moderner dan onze steriele worsteling tussen populisme en elitisme.”
Ja, aan dit soort informatie hebben we nu net grote behoefte, denk ik schamper en ik troost me met een kopje thee en een droog kaakje.

Hanneke van Veen