Hanneke van Veen

Archive for november 2020

Sinds een aantal maanden wandelen Rob en ik dagelijks zo’n 5.000 stappen. Dat wordt netjes bijgehouden op een stappenteller op zijn mobieltje. Op grond van de informatie op internet over dat aantal en onze leeftijd (151 jaar) lijkt ons dat voldoende. In de praktijk komen we gemiddeld op 6.000 per dag. Maar het is niet alleen gezond om dagelijks te lopen, het is ook prettig om ons niet te vervelen tijdens de Corona-beperkingen. Nu de horeca ons niet meer kan ontvangen nemen we in een rugzakje zelf koffie, thee en wat lekkers mee. In parkjes en bossen kunnen we daar op een bankje heerlijk van genieten.

Maar soms regent en/of waait het flink. Dan maar thuisblijven? Nee. We hebben daar gelukkig iets op gevonden: We stappen in de auto en rijden naar een enorm gebouw, vlak achter station Hollands Spoor: de Megastores. Het is een winkelcentrum van drie etages dat al jaren een kwijnend bestaan lijdt. Het overgrote gedeelte van de woon/slaap- en keukenwinkels staat leeg. Op de begane grond zijn een Aldi, Kruidvat, Blokker, Xenos en nog zo wat winkels en … MacDonalds waar je lekkere koffie kunt kopen voor € 1 (bejaardenkorting). Als je een extra bekertje vraagt, heb je samen aan die ene koffie meer dan genoeg.

De kosten zijn verder laag, want per uur betaal je voor parkeren maar € 1.
Lopen is er prettig. Je kunt de sporadische andere aanwezigen ruimschoots passeren. Er zijn brede gangen op drie verdiepingen. Zonder moeite kan je er een kilometer of twee lopen. Het is er schoon en de hele week open. Enige nadeel is dat het toilet (2theloo) door de week vaak dicht is.

Van alles wordt in de Megastores geprobeerd om extra publiek te trekken,
zoals deze ‘Op z’n kop’-stand. Met weinig succes overigens.

‘Rapen’ van vuil doe ik al lang. Het begon zo’n dertig jaar geleden toen ik in een stad werkte waar ik met de trein naartoe ging en vanaf het station een stuk te voet naar m’n werkadres moest afleggen: een route langs huizen, tuinen en perken. Iedere keer ergerde ik me aan de hoeveelheid vuil onderweg. Vaak hetzelfde plastic tasje, blikje, flesje als de dag ervoor.
Ik verzamelde moed en een paar dagen later nam ik een grote boodschappentas en handschoenen mee. Hete was wel een beetje griezelig om over het hekje van zo’n perk te klimmen en de tas beginnen te vullen met troep. De meeste voorbijgangers keken nogal verbaast naar die ‘keurige’ dame die dit deed.

Na ongeveer een jaar vond ik een mooi horloge midden op een brug.  Tja, wat moest ik  daar nu mee? Ik belde het politiebureau die me vertelde dat ik het horloge niet naar hun kantoor hoefde te brengen. Ik kon het houden als ik het een jaar lang niet gebruikte. Als niemand zich meldde mocht ik het daarna als mijn eigendom gebruiken. Inmiddels moet je niet meer naar de politie bellen, maar naar de gemeente. Ik hield me keurig aan de regels en heb dat horloge tientallen jaren met plezier aangehad, tot dat het niet meer gerepareerd kon worden. Ik miste het daarna echt.
Zo heb ik in de loop der jaren heel wat gevonden dat niet in de vuilnisbak verdween, maar nog gebruikt kon worden. Muntstukken, briefjes van vijf, een complete kapperszet (ook bij de politie gemeld, maar niet opgehaald), sigarettenaanstekers, mutsen, wanten, dassen, kinderspeelgoed, damestasjes enzovoort.

Ja, zo maak ik nog steeds met voldoening stukken park, bospaden, stranden en duinen al wandelend schoon. Het allerleukst is het om met partner, vriend of vriendin te rapen. Een goeie raapstok en handschoenen zijn wel belangrijk.
Nu kijken de mensen overigens niet meer zo vreemd naar je. Eerder maken ze een compliment of een kort praatje.  En … ik zie ook veel meer mensen die rapen.

Na een half uurtje rapen.

Hanneke van Veen