Hanneke van Veen

Archief beheerder

Zo’n dertig jaar geleden kreeg ik van mijn zus een oude Gazelle fiets. Daar was ik bijzonder blij mee, want deze kon ik mooi gebruiken als ‘pikfiets’, een oude fiets die gewoon buiten kan blijven staan en niet, zoals mijn dure sportfiets, in een kelder of schuur hoeft worden neergezet.

Na al die jaren was de fiets enorm gaan roesten, het zadel stond te laag en kon niet omhoog gezet worden en het was een gepiep en gekraak als ik hem snel even gebruikte voor een boodschapje in de buurt. Nee het kon gewoon niet meer, hij moest weg, al vond ik het moeilijk er afscheid van te nemen.
Maar waar moet je naar toe met zo’n fiets? De oplossing was snel gevonden, want toevallig viel er een folder in de bus, die een gemeentelijke actie aankondigde waarbij oude en overtollige fietsen, ander afval en gebruikte goederen ingeleverd konden worden. Op een plein vlak bij ons huis en op een datum die goed schikte.

Te laat

Samen met Rob (mijn echtgenoot) wandelden we, fiets aan de hand, naar het plein. We waren op tijd, maar kregen het bericht dat de grote vrachtauto inmiddels prop- en propvol was met fietsen; de mijne kon er echt niet meer bij. De beheerder van de wagen vond het heel vervelend voor ons, maar er was niets aan te doen.
Ondertussen zagen we op een andere plek een grote kraakwagen staan. Daar werden spullen ingegooid die niet meer gebruikt konden worden. Voor het tot me doordrong pakte Rob mijn fiets en gooide hem zonder enig overleg met een grote zwaai de kraakwagen in. We hoorde een enorm lawaai en tot slot was er alleen er nog een stukje van het stuur zichtbaar dat uitstak en langzaam in de diepte verdween …

Troost

Volkomen overrompeld keek ik om me heen en blijkbaar ook een beetje verdrietig. De beheerder van de andere wagen, die blijkbaar alles gevolgd had, liep langzaam naar me toe en sloeg zijn armen troostend om me heen. Hij deed dat zo lief, zo vriendelijk en goedbedoeld, dat ik het niet snel zal vergeten.

Advertenties

Suiker, plastic roerstaafjes, eten weggooien, plastic  wattenstaafjes, haardvuur, plastic verpakkingsmateriaal, glyfosaat, rotjes, cola, vuurwerk, honden op straat laten poepen, blowen, rundvlees eten, telefoneren in de auto, bomen kappen, vliegen, kippenvlees eten, witwassen, gas, bedelen, drugs, plastic flesjes, roken, alcohol, zonnebaden, zwemmen in de buurt van een brug, kunstmest, plastic rietjes, bierblikjes weggooien, zonder tas boodschappen gaan doen, vrouwen zonder toestemming aanraken, gluren, barbecuen in een park, appen op de fiets en in de auto, varkensvlees eten, sprokkelen in een bos, kinderarbeid, krijten op stoepen, haaienvinnensoep eten, zout, auto rijden, fossiele brandstoffen, lang douchen, veel kinderen krijgen, ontbossen, plastic bestek, veel spullen kopen, lampen laten branden in lege kamers, buitenlandse vakanties, hard rijden, grote varkensstallen, hard stoken etc.

Zoals hier eerder gemeld ben ik de afgelopen maanden druk bezig geweest om een bos te realiseren, liefst in de regio rond Den Haag.
Er is contact gelegd met een aantal organisaties die daarbij zouden kunnen helpen (Trees for All, Staatsbosbeheer en Zuid Hollands Landschap) en met Grootouders voor het Klimaat (waar ik actief aan deelneem), die zo’n bos ook graag willen realiseren.

Helaas moet ik – na ruim een half jaar – concluderen dat het moeilijk is om zoiets voor elkaar te krijgen. Mijn idee was vooral om NIEUW bos te realiseren, omdat ik ervan overtuigd ben dat nieuw bos een belangrijke bijdrage levert tegen de opwarming van het klimaat. Nieuw bos en nieuwe natuur zijn essentieel als we de veel te grote uitstoot van CO2 (de belangrijkste oorzaak van klimaatopwarming) willen terugdringen.

Maar dat blijkt niet zo eenvoudig. Nederland is een dichtbevolkt en -bebouwd land. De grond voor nieuw bos is schaars en duur. Toen Rob en ik in 1989 ter gelegenheid van ons huwelijk een (stuk van het) Nessebos plantten, was het allemaal nog wat makkelijker. Samen met een aantal organisaties is daar inmiddels een flink stuk agrarisch land omgetoverd tot een bos met ruime recreatiemogelijkheden.

Trees for All bleek helaas niet in staat een plan te bedenken voor nieuw bos. Hun uiteindelijke voorstel was om in het Bieslandse Bos (ten NO van de Delftse Hout) door essentaksterfte aangetaste percelen te rooien en te vervangen door gemengd bos.
Essentaksterfte is een landelijk probleem. Zo’n 25-30 jaar geleden zijn grote percelen (vooral door Staatsbosbeheer) met enkel essen beplant en daar worden nu de gevolgen van ondervonden: 80% van die bomen (4.600 ha) is aangetast door deze schimmelziekte en zal vervangen moeten worden.

Omdat mijn idee was (en is) om NIEUW bos te realiseren heb ik besloten op deze weg niet door te gaan. Ik weet niet of het me gaat lukken, maar ik heb geen zin om geld in te zamelen voor een probleem dat door Staatsbosbeheer is veroorzaakt en dat toch wel wordt opgelost, zoals duidelijk blijkt uit de site van Staatsbosbeheer.

Hoe ik verder moet met mijn plan weet ik momenteel niet. Met Trees for All is afgesproken dat het  – tot nu toe – voor het Seniorenbos ingezamelde geld (bijna 4.000 euro) voorlopig gereserveerd wordt voor een plan waar we ons wel samen in kunnen vinden. Hoe dat plan er uit ziet en wanneer dat gerealiseerd zal worden, is nog onbekend. Ik houd jullie op de hoogte.

 

Heel binnenkort nemen Rob & ik afscheid van VanSpaarbankveranderen.nl, één van de grote projecten waaraan we de afgelopen ruim tien jaar hebben gewerkt.
Onze opvolgers, Roland Bieleveldt en zijn team, hebben de site vernieuwd en uitgebreid om spaarders nog beter te kunnen bedienen.

We wensen hen succes! Een kijkje op de nieuwe site is de moeite waard.

Zoals inmiddels uit dit blog duidelijk is, zet ik me graag in voor meer bomen in Nederland en elders. Vorig jaar organiseerden we een soort rommelmarkt die flink wat geld opbracht. Dus dat doen we nog een keer …

Op zaterdag 9 juni 2018 houden we er weer een in de bibliotheek Duinoord, ook deze keer op een speciale manier, duidelijk omschreven aan het einde van dit artikel.

Het lijkt allemaal vrij hopeloos als je hoort hoeveel bomen we op onze wereldbol per seconde kwijtraken. Dat zijn er maar liefst 317 per seconde. Voor  Nederland is er ook een berekening gemaakt: sinds 2013 verdwijnt hier 1.350 ha per jaar, omgerekend 2700 voetbalvelden.
Er zijn allerlei oorzaken van die ontbossing. In Nederland speelt momenteel de essentaksterfte. Bijna alle essen, en dat zijn er heel veel, zijn aangetast en moeten gekapt.

Toch moeten we niet bij de pakken neerzitten en proberen iets te doen aan de beangstigende gevolgen van de klimaatverandering. Die eerdere rommelmarkt bracht € 670 op dat rechtstreeks is overgemaakt naar Trees for All, een landelijke organisatie die zich al jaren met succes inzet voor herbebossing.
En wat is naast het zinvolle het leuke van deze activiteit? Dat je op een goede manier van je spullen kunt afkomen en nieuwe spullen kunt ‘kopen’ voor redelijke door jou zelf te bepalen prijzen.

Regels voor de rommelmarkt

  • Breng overtollige (maar nog goed bruikbare huisraad, kleding, boeken, kunst etc.) die dag tijdig naar de Bibliotheek Sweelinckplein, Den Haag. Alles wat u kunt missen, maar waar een ander nog plezier van kan beleven.
  • De spullen kunnen worden uitgestald op klaarstaande tafels. Niets wordt geprijsd.
  • Bepaal zelf wat je wilt betalen voor de goederen die je wilt meenemen. 
  • Stop het geld in een klaarstaande doos en vul het (hopelijk) aan met een donatie.
  • Alle niet verkochte spullen worden aan het einde van de dag meegenomen door Emmaus Beeklaan, die de opbrengst daarvan ook voor goede doelen bestemt.
  • Koffie, thee, hapjes e.d. tegen kleine vergoeding.
  • Datum: zaterdag 9 juni, van 11 tot 4 u
  • Adres: Sweelinckplein 42, 2517 GP Den Haag (hoek Reinkenstraat)
  • Vragen/reacties: hannekevveen@gmail.com , 06 55 77 26 70

In NRC-Next van 10-1-2018 las ik over een plan om 100.000 hectare bos aan te planten langs de snelwegen en rondom circa driehonderd tankstations. Extra bos dus ter grote van maar liefst 200.000 voetbalvelden. Rijkswaterstaat verleende het CE (Centrum voor Energiebesparing) in Delft opdracht om onderzoek naar de effecten daarvan te doen. Nederland heeft 365.000 hectare bos. Als het plan uitgevoerd wordt komt er dus ruim een kwart bos bij.
Het onderzoek van het CE gaat uit van een eerder plan dat eind 2016 door de gezamenlijke bos- en houtorganisaties werd gepresenteerd.
Zie www.sevendays.nl/meerbos. Overigens is één van de conclusies van het CE dat er eerst nog meer onderzoek nodig is. Rijkswaterstaat noemde de plannen prematuur. 

Natuurlijk juich ik dergelijke plannen toe, want die zouden een belangrijke bijdrage leveren aan het behalen van klimaatdoeleinden. Prima, maar hoe lang duurt het voordat ze uitgevoerd zijn. Overal hoor je dat beschikbare stukken grond zeer schaars zijn en dat we geduld moeten hebben.
Ik maak me daar ernstig zorgen over. We hebben volgens mij geen tijd om alles rustig af te wachten, want hoe lang duurt het niet voordat kleine boompjes (die meestal gebruikt worden voor het aanplanten) groot zijn. Het beste moment om bomen te planten is immers… twintig jaar geleden.

Paniekgroen

In gedachten zie ik het volgende gebeuren: na de zoveelste ernstige storm, overstroming, of hittegolf roept de regering vertwijfeld via de media de bevolking op om overal waar mogelijk zelf bomen te gaan kweken. Boomzaden, zakken potgrond e.d. worden gratis uitgedeeld bij stadhuizen. Lange rijen wachtenden staan klaar met karretjes en fietsen. Overal in de omgeving van boerderijen zijn boeren ook bezig met aanplant van bomen. Weliswaar ten koste van grond waar eerst groente en veevoer (zoals mais) werden verbouwd. Maar dat is niet zo’n ramp, want voor spinazie-sla heb je stukken minder nodig dan voor die grote pannen gekookte spinazie. Van hogerhand is het vlees natuurlijk allang op de bon gezet. 

Particulieren moeten ieder plekje benutten in en rond hun huizen. Vensterbanken, waar eerst sierplanten stonden staan nu vol met potten en stekjes. Ook zijn overal mensen bezig (eindelijk) de stenen uit hun tegeltuinen te verwijderen om plaats te maken voor groen en bomen. En natuurlijk verschijnt er heel wat paniekgroen op balkons, platjes en platte daken. Langzaam zie ik alle kale plekken veranderen in groene boomkwekerijen.
Zo kan ik nog wel een poosje door fantaseren. Misschien redden we het nog, maar we zouden ook te laat kunnen zijn als we ons pas over zoveel jaren druk gaan maken over groen en bomen.

Op 19 november 2017 schreef ik op dit blog over alarmerende ontbossing van Nederland. Sinds 2013 verdwijnen jaarlijks 1.350 hectare, omgerekend 2.700 voetbalvelden bos. De titel van het artikel was Samen bomen planten?
Sinds die tijd heb ik niet stilgezeten.

Samen met Slimme Senior de Haagse Dominicus hielden we een soort chique rommelmarkt op 3 december in het Bethel buurtcentrum in Den Haag. Met als doel zoveel mogelijk geld bij elkaar te sprokkelen voor Trees for all. Deze landelijke organisatie zorgt ervoor dat voor elke 10 euro twee bomen geplant worden. Eén in Nederland en één op de Filippijnen of Bolivia. Ook werden zelfgemaakte taart, lekkere hapjes en soep verkocht. Tot slot was er een veiling van schilderijen. De opkomst en opbrengst waren prima, zodat we een bedrag van € 675 konden overmaken. 

Seniorenbos

Inmiddels is het idee ontstaan voor iets veel groters. Gesprekken zijn gevoerd met Trees for all om een heel bos aan te planten. Ook is met Grootouders voor het klimaat contact gelegd en al snel ontstond de naam Seniorenbos.
Waarom speciaal een Seniorenbos? Ouderen willen over het algemeen graag iets doen om de klimaatopwarming tegen te gaan, maar zijn soms minder gecharmeerd van zonnepanelen, warmtepompen, inductie koken etc. Dat is begrijpelijk, want op je zeventigste of tachtigste is dat een hele toestand en je krijgt de investering er waarschijnlijk bij lange na niet uit.
Samen met andere ouderen een bos nalaten voor ons nageslacht is wel goed haalbaar. Nederland telt momenteel ruim 3 miljoen vijfenzestigplussers. Een groot deel van hen zit er redelijk warmpjes bij. Allerlei acties laten zien dat ouderen graag bereid zijn om een financiële bijdrage te leveren.

Waar komt dat bos?

Een bos planten in Nederland is nog niet zo eenvoudig. Het moeilijkst is om een geschikte plek te vinden. Nederland is dicht bevolkt en bijna elke plek heeft al een bestemming. We hebben al wel een idee. Vanwege de

grootschalige Essentaksterfte die momenteel in Nederland heerst komen er plekken vrij in bestaande parkbossen. De enige manier om uitbreiding van de ziekte te voorkomen is radicale kap van het overgrote deel van de Essen. Daarvoor is nieuwe aanplant nodig, liefst van gemengde boomsoorten die veilig oud kunnen en mogen worden.
Trees for all is ingeschakeld om een goede plek te zoeken. Zodra er meer bekend is laat ik het weten.
Er komt waarschijnlijk een aparte website voor het Seniorenbos. Een Facebook-pagina is er al.


Hanneke van Veen

Advertenties